تبلیغات
معارف اسلامی - چرا قرآن بارها و بارها در مورد قوم بنی اسرائیل گفته که: فضلتكم على العالمین

معارف اسلامی

بنی اسرائیل بنا به فرمایش قرآن «فضلتكم علی العالمین» بر همه ی بشریت برتری داده شدند. اینها تنها امتی هستند در كل تاریخ كه با پیامبرشان بیعت كردند. امت های گذشته همیشه پیامبرشان را تكذیب كردند. برخی‌شان عذاب شدند و برخی بعد از دیدن نشانه های عذاب ایمان آوردند. ولی بنی اسرائیل از همان ابتدا موسی را تصدیق كردند و با او از مصر خارج شدند. بنابراین بنی اسرائیل در میان همه‌ی امم پیشین ممتاز می شود.

بخش بزرگی از داستان های قرآن را داستان های یهودی تشکیل می دهد، اعراب و اسلام خود را با یهودیان خویشاوند و برادر می دانند. برای نمونه قرآن می گوید: خدا آدم و نوح و خاندان ابراهیم (دربردارنده ی اعراب و یهودیان) و خاندان عمران را بر جهانیان برگزید[۳۰]. درینجا باید پرسید چگونه شد که خاندان ابراهیم و عمران بر جهانیان برگزیده شدند؟ شاید بتوان آنگونه پاسخ داد که به سبب پیامبرانی که از میان آنها برخاسته اند و اگر بگوییم چه شد که پیامبران از خاندان ابراهیم برخاستند، شاید بتوان پاسخ داد که اختصاص پیامبری در خاندان ابراهیم، به سبب دعایی است که وی کرده است[۳۱].

در قرآن چندین جا از برتری فرزندان یعقوب بر جهانیان یاد رفته است:

۱. آیه ی ۴۷ و ۱۲۲از سوره ی بقره(۲) : یا بنی اسرائیل اذکرو نعمتی التی انعمت علیکم و انی فضلتکم علی العالمین

۲. آیه ی ۲۰ از سوره ی مائده (۵) : و اذقال موسی لقومه یا قوم اذکرو نعمه الله علیکم اذ جعل فیکم انبیاء و جعلکم ملوکا و آتاکم ما لم یوت احدا من العالمین[۳۲]

۳. آیه ی ۱۴۰ از سوره ی اعراف(۷) : قال اغیرالله ابغیکم الها و هو فضلکم علی العالمین

۴. آیه ی ۱۶ از سوره ی جاثیه (۴۵) : ولقد آتینا بنی اسرائیل الکتاب و الحکم و النبوه و رزقناهم من الطیبات و فضلناهم علی العالمین
آنچنان که از دیگر آیه ها روشن می شود(چون در جاهای دیگر از بنی اسرائیل نکوهش شده است) این برتری تنها در زمان موسی بوده است و شاید بتوان دلیل این برتری را در آیه ی ۱۳۷سوره ی اعراف (۷) یافت که می فرماید: "ما مردمی آنچنانکه ناتوان شمرده می شدند را وارث خاوران و خوربران زمینی[۳۳] کردیم که با برکت بود، و کلمه ی پرودگارت را بر فرزندان اسرائیل تمام کرد از آنرو که شکیبایی و بردباری پیشه ساخته بودند ...[۳۴]" یا آنکه "موسی برای راهنمایی آمد وکتاب را به فرزندان یعقوب ارث دادیم[۳۵]."
در وجه فضیلت بنی اسرائیل بر عالمین ، با این که مسلم است که پیغمبر اکرم (ص) افضل انبیا و اوصیا و کتاب و دین او افضل کتاب و ادیان و امت او افضل امت ها می باشد، چند وجه گفته اند:
1. بعضی گفته اند مراد، عالمین زمان خودشان می باشد نه همه ی زمان ها؛ زیرا الف و لام در ((العالمین )) برای عموم عرفی است نه عموم حقیقی . از این رو، مقصود برتری آن ها نسبت به افراد عصر خودشان است نه تمام اعصار. (ر.ک :طبرسی ، مجمع البیان ، ج 1، ص 198).
2. برخی گفته اند، اطلاق افضلیت با یک فضیلت هم سازش دارد و بنی اسرائیلی در یک یا چند فضیلت از دیگران افضل بوده اند اگر چه در بسیاری از فضایل ، دیگران از آن ها افضل بوده اند. خواه در زمان خود و خواه در تمام زمان ها؛ به این سبب نمی توان گفت که بنی اسرائیل از تمام جهات برتری دارند. (ر.ک :محمدجواد مغنیه ، الکاشف ، ج 1، ص 95). و روشن است که فضیلت داشتن در یک جهت ، بر فضیلت اطلاقی و عمومی دلالت نمی کند.
3. بعضی هم ذکر کرده اند که طبق مفاد آیه ی 137 سوره ی اعراف (ما این قوم مستضعف (بنی اسرائیل ) را وارث شرق و مغرب زمین کردیم )، روشن است که بنی اسرائیل در آن زمان وارث تمام جهان نشدند پس مقصود این است که وارث شرق و غرب منطقه ی خودشان گشتند؛ بنابراین فضیلت آن ها بر جهانیان نیز، برتری نسبت به افراد همان محیط است . (ر.ک :مکارم شیرازی ، تفسیر نمونه ، ج 1، ص 221).
4. برخی هم گفته اند که تفضیل بنی اسرائیل ، مقید به زمان استخلاف و اختیار آن ها بود؛ اما بعد از این که از امر پروردگار تمرد کردند و بر پیامبرانشان عصیان نمودند و نعمت های خدا را انکار کردند و از عهد و پیمان خود شانه خالی کردند، خداوند نسبت به آن ها حکم لعن و غضب و ذلت و مسکنت را اعلان نمود. (ر.ک :سید قطب ، فی ظلال القرآن ، ج 1، ص 69)
5. اما تحقیق این است که افضلیت به معنای دارا بودن فضایل اخلاقی ، اعتقادی ، عبادی ، جاه و منزلت ، قرب به مقام ربوبی و مانند این ها نیست ؛ بلکه مراد اتمام حجت به ادله ی واضح و براهین متقن ، معجزات باهره ، نعمت های دنیوی (مال ، ثروت ، ریاست و سلطنت ) و امثال این هاست . (طیب ، اطیب البیان ، ج 1، ص 23). نکته ی قابل توجه و با اهمیت در این جا، این است که بایستی مسئله ی تفضل الهی در ارائه نعمت ها که خود نوعی آزمون الهی به حساب می آید و مسئله ی فضیلت نفسانی و شخصیتی را از هم جدا بکنیم ؛ زیرا این که تفضل و به دنبال آن اظهار لعن و نفرین خداوند بر آن قوم (سوره ی مائده ، آیه 78 تا 80) دلیل روشنی بر بدطینتی و زشتی کردار ایشان می باشد. افزون بر آن ، خداوند خود در آیه ی 18 از سوره ی مائده ، درباره ی نفی فضیلت یهود، تأکید کرده ، به آنان می گوید:ای جماعت یهود!اگر آن گونه که می پندارید شما بر توده ی بشر ارجحیت دارید، پس چگونه خداوند شما را به کیفر و عذاب های دردناکی که به آن دچار گشتید، مبتلا کرد و به علت عصیانی که دارید، شما را پراکنده ساخت و از نظر بدکرداری ، ضرب المثل عالم بشریت شدید. اوصافی که قرآن برای قوم یهود می شمارد، عبارت است از:
الف . ماده پرستی (آیه ی 96 بقره و آیه ی 160 و 161 نساء)؛
ب . غرور یهود به برتری نژاد (آیه ی 18 مائده )؛
ج . داشتن آرزوهای دور و دراز (آیه ی 168 و 169 اعراف و آیه ی 122 و 133 نساء)؛
د. بیدلی و ترسو بودن یهود (آیه ی 112 آل عمران )؛
ه. جنایات یهود (آیه ی 70 مائده و آیه ی 23 آل عمران و آیه ی 10 بقره )؛
و. تبهکاران زمینی (آیه ی 64 مائده )؛
ز. جادوگری و سحرانگیزی یهود (آیه ی 102 بقره )؛
ح. زشت کرداری یهود (آیه ی 78 تا 80 مائده )؛
ط . پیمان شکنی (آیه ی 12 و 13 مائده و آیه ی 154 نساء)؛
ی . سرپیچی از شریعت الهی (آیه ی 59 و 60 مائده )؛
ک. پنهان کردن تعالیم خدا (آیه 159 بقره )؛
ل . بی بهره بودن از هدایت الهی (آیه ی 5 جمعه )؛
م . قساوت و سنگدلی (آیه ی 76 بقره ).

http://arianam.persianblog.ir/post/22


نوشته شده در یکشنبه 23 آبان 1389ساعت 08:52 ق.ظ توسط علی بخشی| نظرات ()

مرجع دریافت قالبها و ابزارهای مذهبی
By Ashoora.ir & Night Skin